Like Father, Like son : ข้าคือพ่อของเจ้า

อาจารย์พี่ต่อ-คันฉัตร แกแอบจับไต๋ฮิโรคาสุ โครีเอดะ ได้ว่าแกจะทำหนังในโทนสดใส-หดหู่ สลับกัน ไล่เรียงตั้งแต่ Maborosi, After Life, Distance, Nobody Knows, Still Walking, Air Doll จนถึงเรื่องก่อนหน้านี้คือ I Wish โดยที่แนวทางหากินยังเป็นเรื่องของเด็กหรือความสัมพันธ์ในครอบครัวเหมือนเดิม หาก I Wish เป็นเรื่องราวอบอุ่นเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังของพี่น้องที่เชื่อในปาฏิหาริย์ ดังนั้น Like Father, Like Son ก็คงออกแนวดราม่าชีวิตรันทดกันไป

1369657147

โนโนะมิยะ เรียวตะ (ป๋าฟูคุยาม่า มาซาฮารุ) สถาปนิกไฟแรงผู้มีครอบครัวที่เพรียบพร้อม อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์หรูใจกลางโตเกียวพร้อมภรรยาและลูกชาย ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลว่าทารกถูกสลับตัวกันตอนเกิด! ด.ช. เคตะ วัย 6 ขวบแท้จริงแล้วไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตนเอง (เอ๊ะ คุ้นๆ เหมือนละครหลังข่าวบางประเทศ) แถมลูกในไส้ของตัวเองดันไปอยู่กับครอบครัวบ้านนอกค่อนข้างยากจนคนสู้ชีวิต โอ้ บทอะไรมันจะน้ำเน่าบ้านทรายทอง มีชั้นบน มีชั้นล่าง มีชายกลาง มีพจมานขนาดนี้

แต่เรื่องน้ำเน่าในความเป็นจริงคงไม่ง่ายขนาดที่หม่อมแม่จะถีบลูกสาวที่เลี้ยงมากับมือไปอยู่ก้นครัว แล้วเซ็นพินัยกรรมยกบ้านทรายทองให้พจมานลูกคนใช้สืบทอดตระกูลสว่างวงศ์ต่อไป / จบ. มันต้องผ่านกระบวนการอีกมากทั้งการฟ้องร้องทางกฎหมาย การเจรจาตกลงกันของทั้งสองครอบครัว จนถึงการทดลองแลกตัวลูกไปเลี้ยง หากรู้ภายหลังว่าลูกที่เลี้ยงจนเติบใหญ่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตัวเอง เราจะยังรักเค้าเหมือนเดิมไหม? ระหว่างสายเลือดที่แท้จริงกับความรักความผูกพันสิ่งใดสำคัญกว่า?

บ้านโนโนะมิยะอันสมบูรณ์พร้อมทุกอย่าง มีอันจะกิน แต่คุณพ่อเอาแต่ทำงานกลับบ้านดึกดื่นและเข้มงวดกับลูกเรื่องกฎระเบียบ กับบ้านไซกิที่เป็นร้านอุปกรณ์ไฟฟ้าเล็กๆ แม้ไม่ร่ำรวยแต่ที่บ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ดูเหมือนโจทย์วิชาสังคมเชิงชี้นำในข้อสอบโอเน็ตบางประเทศที่ให้เราตอบว่าใครเป็นพ่อที่ดีกว่ากัน (ซึ่งในสังคมปัจจุบันพ่อที่มุ่งหาเงินสร้างฐานะอาจเป็นพ่อที่ดีกว่าก็ได้) การแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดให้ถูกต้องกลับกลายเป็นการสร้างความรู้สึก “ถูกทอดทิ้ง” และ “ถูกพลัดพราก” ในใจของ ด.ช. เคตะและริวเซย์

like-father-like-son-35221_5

ฮิโรคาสุ โึครีเอดะยังคงเป็นเทพในการกำกับการแสดงเด็กได้ไร้เดียงสาและเป็นธรรมชาติเหมือนเดิม (ซึ่งเคล็ดลับของแกคือให้เด็กด้นสดโดยไม่ต้องอ่านบท) ลีลาการทำหนังดราม่าเศร้าๆ ไม่ฟูมฟาย เหมือนหมัดฮุคเบาๆ แต่ทำเราจุกไปถึงทางเดินหายใจ (ฉากที่เราจี๊ดมากคือฉากแม่ลูกนั่งรถไฟกับฉากที่ริวเซย์ซักไซ้เรียวตะ)

Like Father, Like Son อาจจะเล่าเรื่องของคุณพ่ออย่างเรียวตะและยูไดเป็นหลักก็จริง แต่โครีเอดะแฝงมุมมองวัฒนธรรมญี่ปุ่นที่สามีเป็นผู้หาเลี้ยงครอบครัว ภรรยาทำหน้าที่แม่บ้าน ความใกล้ชิดระหว่างแม่ลูกมีมากกว่าซึ่งโครีเอดะถ่ายทอดได้อย่างชัดเจน แม่เข้าใจลูก และยังเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ด้วยกัน ในสถานการณ์สับสนขัดแย้ง ชื่อหนังเรื่องนี้ในความหมายในภาษาญี่ปุ่นคือ “แล้วฉันก็กลายเป็นพ่อคน” เรียวตะอาจจะลืมว่าตัวเองก็เคยเป็นลูกมาก่อนอาจจะมองข้ามอะไรไปบ้าง ท้ายที่สุดแล้วคนที่ได้เรียนรู้ไม่ใช่ลูกแท้ๆ อย่างริวเซย์หรือลูกผิดฝาผิดตัวอย่างเคตะ กลายเป็นเรียวตะเองที่เติบโตขึ้นในฐานะ “คุณพ่อ”

…………….

ปล. ลองหาข้อมูลเล่นๆ ปรากฎว่าในญี่ปุ่นมีเหตุการณ์สลับลูกกันจริงๆ ด้วย แถมยังเลี้ยงจนแก่เบาหวานถามหาถึง 60 ปี! (โครีเอดะคงอ้างอิงจากเหตุการณ์นี้ด้วยแหละ) http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/asia/japan/10481091/Japanese-man-born-to-wealthy-parents-is-accidentally-switched-at-birth-and-endures-life-of-poverty.html

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s